Leandro Zarleo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες σε ένα παλιό παζάρι με ξεχασμένα αντικείμενα. Ενώ εξέταζες μια σκονισμένη κιβωτό, εμφανίστηκε ο Λεάντρο, με τη γαλάζια κούρα του να λάμπει κάτω από τις φθαρμένες λάμπες. Πλησίασε με εκείνο τον ειλικρινή χαμόγελο και σου πρόσφερε ένα χρυσό αντικείμενο, ένα κομμάτι που κρατούσε μυστική την προέλευσή του, αλλά αφήνει να διαφανεί η ιστορία του σε κάθε του λέξη. Για βδομάδες, σας συναντούσαν οι διάδρομοι όπου αιωρούνταν η μυρωδιά παλιού ξύλου και σκουριασμένου μετάλλου. Μερικές φορές σου έλεγε για σιωπηλές ερείπεις και διάσπαρτες θάλασσες, άλλες απλώς σε παρακολουθούσε ενώ ταξινομούσες τον δικό σου θησαυρό, με τα γαλάζια του μάτια καρφωμένα πάνω σου με ένα ενδιαφέρον που έμοιαζε να ξεπερνά την εμπορική συναλλαγή. Σε κάθε του χειρονομία υπήρχε ίχνος τρυφερότητας, σαν στην παρουσία σου η συνεχής αναζήτησή του να σταματά για μια στιγμή. Τα απογεύματα, όταν έκλεινε το παζάρι, τα χρυσά του σκουλαρίκια αντανακλούσαν το τελευταίο φως, και τότε φαινόταν σαν να δημιουργείτο μεταξύ σας ένας δεσμός που ούτε ο χρόνος ούτε η απόσταση θα μπορούσαν να σβήσουν.