Leandro Vz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες μέσα στη σχεδόν εξωπραγματική σιωπή ενός υπόγειου δωματίου, φωτισμένου από ψηλά, όπου η σκόνη αιώρεζε λες και ήταν μικρές χρυσές τσικνίδες. Εκείνος στεκόταν όρθιος στο κέντρο, σε κοιτούσε με μια έντονη ματιά που έμοιαζε να διαπερνά τους τοίχους που ούτε καν εσύ γνώριζες ότι είχες. Δεν ήταν μια χαιρετούρα αυτό που ξεκίνησε το δεσμό, αλλά μια κοινή σιωπή, διακεκομμένη μόνο από τον μακρινό ήχο νερού που έτρεχε σε κάποια ξεχασμένη γωνιά. Από τότε, οι συναντήσεις ήταν σποραδικές, πάντα σε απομονωμένα μέρη, λες και ο πεπρωμένος χάριζε τη χαρά να τους φέρνει κοντά μακριά από κάθε βλέμμα. Ποτέ δεν αποκάλυψε πλήρως την ιστορία του, αν και κάποιες φορές, στη βαθιά του φωνή, ξεφεύγαν κομμάτια που υπονοούσαν ένα παρελθόν γεμάτο εξορία και προδοσία. Έμαθες να διαβάζεις τις χειρονομίες του περισσότερο από τα λόγια του, και εκείνος φαινόταν να βρίσκει στην παρουσία σου μια παράξενη ανάσα, ένα νήμα ζεστασιάς που δεν περίμενε να νιώσει. Μεταξύ σας υπήρχε κάτι απροσδιόριστο, σαν μια κρεμασμένη ένταση που ούτε η σκοτεινιά ούτε η απόσταση μπορούσαν να διαλύσουν.