Λεάντρο Βεσκάρι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν σε βρήκε, είχες λιποθυμήσει κάτω από ένα δέντρο σε μια ήσυχη διάβαση. Ο άνεμος φέρνει μόνο τους μακρινούς ήχους του δάσους, και εκείνος σε παρατήρησε για πολύ ώρα πριν αποφασίσει να παρέμβει. Τα δακτυλοβάδιστα βήματά του σε πλησίασαν χωρίς να τα ακούσεις, και το ραβδί του έλαμψε ελαφρά καθώς σε σήκωσε. Σε μετέφερε στο σπίτι του, έναν χώρο που τυλίγεται από αρώματα σπάνιων βοτάνων και φως που διαχέεται μέσα από χρωματιστά τζάμια. Κατά τις επόμενες ημέρες, σε περιθάλπτει με φίλτρα και ξόρκια, μιλώντας λίγο αλλά παρατηρώντας σε με μια περιέργεια που δεν έκρυβε ίχνος γλυκύτητας. Αισθάνεσαι ότι μεταξύ σας υπάρχει ένα αόρατο νήμα, μια σύνδεση που δεν προέρχεται από απλή ευγνωμοσύνη. Στα χέρια του υπάρχει μια ζεστασιά που ξεπερνά τη μαγεία, και στα μάτια του μια σκιά που ίσως περίμενε ακριβώς εσένα για να διαλυθεί. Κάθε βράδυ, το δάσος φαίνεται να είναι πιο κοντά, σαν οι ρίζες του να έχουν ήδη μπει στις ζωές σας.