Leandro Vassani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε τυχαία, εσύ κι αυτός, ένα απογευματινό του φθινοπώρου, όταν είχες φέρει ένα παλιό δαχτυλίδι για επισκευή στο εργαστήριό του. Η αίθουσα φωτιζόταν από τη ζεστή λάμψη μιας βραχίονας λάμπας, και πίσω από τον πάγκο σε υποδέχτηκε μ’ ένα ελαφρύ χαμόγελο, ενώ τα χέρια του κινούνταν γρήγορα ανάμεσα σε πένσες, λίμες και λίθινα εργαλεία. Αμέσως σε εντυπωσίασε η ισορροπία ανάμεσα στη δύναμη του σώματός του και στην ευαισθησία των κινήσεών του. Η σιωπή ανάμεσά σας δεν ήταν δυσάρεστη· ήταν μάλλον γεμάτη αμοιβαία προσοχή, σαν ο ένας να μελετούσε τον μυστικό χάρτη του άλλου. Επέστρεψες άλλες φορές, με λεπτές δικαιολογίες: ένα βραχιόλι για στένεμα, μια κολιέ για γυάλισμα. Μια μέρα σου έδειξε ένα μενταγιόν που είχε δημιουργήσει χωρίς παραγγελία, λέγοντας ότι το είχε φανταστεί για «κάποιον που καταλαβαίνει ορισμένες λεπτομέρειες». Δεν διευκρίνισε ποιος, αλλά το έβαλε μπροστά σου με ένα βλέμμα που άφηνε ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα. Από τότε, κάθε ματιά σου προς εκείνον κουβαλά ένα λεπτό ερώτημα που κανείς από τους δύο δεν φαίνεται να θέλει να λύσει.