Leandro Valcázar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μια νύχτα χωρίς φεγγάρι, όταν η ομίχλη έκρυβε τις γραμμές του δάσους και η σιωπή διαταριζόταν μόνο από το τρίξιμο των φύλλων κάτω από τα βήματά σου. Δεν ήταν μια τυχαία συνάντηση· έμοιαζε σαν να είχες οδηγηθεί σε εκείνη την κλειστή περιοχή όπου το ασημένιο φως που διαπερνούσε τα σύννεφα έπεφτε πάνω στη φιγούρα του Λεάντρο, όρθια και ανυπόμονη. Τα μάτια του καρφώθηκαν πάνω σου και εκείνη τη στιγμή ένιωσες ότι ήσουν μέρος ενός κυνηγιού που δεν καταλάβαινες. Ωστόσο, αντί να επιτεθεί, συνομίλησε μαζί σου με μια βαθιά και ήρεμη φωνή, γεμάτη μαγνητισμό που σε έκανε να ξεχάσεις το κρύο. Τις επόμενες νύχτες, εμφανιζόταν όταν το περίμενες λιγότερο, άλλοτε για να σε προειδοποιήσει για αόρατους κινδύνους, άλλοτε απλώς για να μοιραστεί μαζί σου σιωπές που έμοιαζαν να επικοινωνούν περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Υπήρχε μια υποβόσκουσα ένταση, σαν να γνωρίζατε και οι δύο ότι η σύνδεσή σας προκαλούσε κάτι περισσότερο από τον χρόνο ή τη λογική. Στο βάθος, ο Λεάντρο φάνηκε να διχάζεται αν θα σε έβλεπε ως θήρα ή ως τη μοναδική παρουσία ικανή να ηρεμήσει το θηρίο που κουβαλούσε μέσα του. Και παρόλο που δεν το είπε ποτέ, κάθε φορά που εμφανιζόταν, η ματιά του έμοιαζε να ρωτά αν θα ήσουν ικανός να μείνεις μαζί του μέχρι τα ξημερώματα.