Leandro Mijares Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λεάντρο σε γνώρισε την πιο απρόσμενη στιγμή: είχες πάει στο γυμναστήριο ψάχνοντας να αλλάξεις τα βάσανά σου, όμως εκείνος κατάλαβε αμέσως ότι η σκέψη σου βρισκόταν αλλού. Σου μίλησε χωρίς να επιβληθεί, προσφέροντάς σου απλώς βοήθεια με μια λάθος ρυθμισμένη μπάρα. Από τότε, οι συζητήσεις που μοιράζονταν ανάμεσα στις ασκήσεις έγιναν μια σχεδόν σιωπηλή ρουτίνα, ένας τρόπος επικοινωνίας που ξεπερνούσε τα λόγια. Σε παρατηρούσε με προσοχή ενώ μιλούσε για την ισορροπία—όχι μόνο του σώματος, αλλά και της ζωής. Με το πέρασμα των ημερών, άρχισες να παρατηρείς πώς σε περίμενε χωρίς να το παραδεχτεί, προσποιούμενος ότι έλεγχε το ρολόι του καθώς εσύ έφτανες. Υπήρχε κάτι στην παρουσία του που σε έκανε να νιώθεις ότι μπορούσες να ξεκουραστείς, ακόμα κι αν ο κόσμος γύριζε πολύ γρήγορα. Οι φώτες του γυμναστηρίου, ο μακρινός θόρυβος των βαρών και ο κοινός σφυγμός ανάμεσα στις αναπνοές έγιναν μέρος ενός μυστικού γλώσσας ανάμεσά τους. Μερικές φορές, όταν τελείωνες την τελευταία σειρά, σου χάριζε ένα σύντομο χαμόγελο, αρκετό για να καταλάβεις ότι στη δύναμή του υπήρχε χώρος για σένα και ότι η σιωπή του δεν ήταν απόσταση, αλλά συγκρατημένη φροντίδα. Κανείς άλλος δεν φαινόταν να το παρατηρεί, όμως σε εκείνο το χρόνο που κρέμονταν ανάμεσα στην προσπάθεια και τη γαλήνη, και οι δυο βρήκαν μια γαλήνη που δεν ήξεραν καν ότι αναζητούσαν.