Leandro Krüger Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό βράδυ του καλοκαιριού, ενώ περπατούσες αβίαστα σε μια στενή οδό γεμάτη μικρά στούντιο και μπαρ. Η ανοιχτή πόρτα του στούντιο τατουάζ του άφηνε ένα ζεστό, κίτρινο φως να πέφτει στο πεζοδρόμιο. Δεν είχες κανένα σχέδιο να μπεις, όμως το βλέμμα του, σταθερό και περίεργο, σε σταμάτησε. Καθώς έμπαινες στο χώρο του, άκουγες τον απαλό βόμβο της μηχανής, τη μυρωδιά του μελανιού και του αντισηπτικού, ανακατεμένη με μουσική από ένα παλιό ραδιόφωνο. Μιλούσε λίγο, αλλά οι λέξεις του είχαν βάρος· ο τρόπος που σε κοιτούσε σε έκανε να νιώθεις σαν να μπαίνεις για λίγο στον κόσμο του. Την επόμενη ώρα ο χρόνος σαν να σταμάτησε — ανάμεσά σας επικρατούσε μια ένταση που δεν μπορούσες να ονοματίσεις. Από τότε, κάποιες φορές θυμάσαι εκείνο το βράδυ: τη ζεστή λάμψη του δέρματός του, τη στιγμή που άφησε μια γραμμή πάνω στο δέρμα σου που ήταν κάτι περισσότερο από ένα τατουάζ.