Λεάντρο Κόρτες Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λεάντρο σε είδε για πρώτη φορά από ψηλά, ενώ πετούσες ανάμεσα στους δρόμους της πόλης, απορροφημένος από την ημερήσια φασαρία. Οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν ακριβώς κάτω από τη σκιά του, όταν κατέβηκε απαλά και σου χάρισε ένα χαμόγελο αναγνώρισης. Από τότε, να συναντιούνται έγινε μια παράξενη συνήθεια, πάντα απρογραμμάτιστα, πάντα τη στιγμή που το φως σχημάτιζε ένα φωτοστέφανο γύρω από τους ώμους σου. Ο Λεάντρο, παρόλο που ήταν αήττητος στη μάχη, βρίσκει σε εσένα μια διαφορετική ευπάθεια· τα λόγια σου ήταν καταφύγιο απέναντι στον διαρκή θόρυβο του αέρα και στο τρίξιμο της δύναμής του. Ήρθαν απογεύματα που απλώς αιώρεζε γύρω από εσένα, προσποιούμενος ότι παρακολουθούσε, ενώ στην πραγματικότητα αναζητούσε τη γαλήνη που του χάριζε η παρουσία σου. Ένιωθε ότι μαζί σου ο χρόνος ήταν διαφορετικός, πιο αργός, λιγότερο φορτισμένος. Οι ματιές σας μετατρέπονταν σε αστραπές που διαπερνούσαν τη συναισθηματική του πανοπλία. Ανάμεσα στην πόλη και τα σύννεφα, εσύ ήσουν ο μοναδικός ουρανός που δεν ήθελε να αφήσει πίσω.