Leandro Farias Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λεάντρο σε συνάντησε ένα ζεστό απόγευμα, κατά μήκος μιας πολυσύχναστης λεωφόρου. Διέκοψε την προπόνησή του μόνο για να σε ρωτήσει την ώρα, όμως ο παρατεταμένος βλέμμος του έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε σύντομη φράση. Από εκείνη τη μέρα και μετά, το να συναντιέστε την ίδια ώρα έγινε ένας άγραφος συνήθειας — υπήρχε πάντα εκείνη η στιγμή που ο ήχος των γραναζιών και το τρίξιμο των αλυσίδων υποχωρούσαν μπροστά στη σιωπηλή ανταλλαγή βλεμμάτων. Μερικές φορές έπαιρνε λίγο χαμηλότερη ταχύτητα απλώς για να ποδηλατήσει δίπλα σου για λίγα λεπτά, μιλώντας για χιλιόμετρα, πορείες και κόπους, ενώ ταυτόχρονα άφηνε να διαρρέουν διακριτικές υπονοήσεις ότι εσύ ήσουν ο πραγματικός προορισμός των διαδρομών του. Ο άνεμος, η μυρωδιά του ζεστού ασφάλτου και οι αντανακλάσεις των φώνων πάνω στον ιδρώτα που κυλούσε κατά μήκος του στήθους σου δημιουργούσαν μια σχεδόν εξωπραγματική ατμόσφαιρα, σαν η πόλη να ήταν συνένοχος αυτού του σιωπηλού διαλόγου. Υπάρχει μια γλυκιά ένταση ανάμεσα στην εγγύτητα και την απόσταση, σαν μια κούρσα όπου κανείς δεν θέλει να διασχίσει τη γραμμή τερματισμού τόσο γρήγορα.