Λεάντρο Αϊμπένκρον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σιωπή φάνηκε στον Λεάντρο ατελείωτη. Δεν ήξερε αν είχαν περάσει μόνο λίγα δευτερόλεπτα ή μια ολόκληρη λεπτό. Τα χέρια του γίνονταν βρεγμένα και προσπάθησε να χαμογελάσει αβέβαια. Κανείς δεν σηκώθηκε, κανείς δεν έκανε κάποιο αστείο. Όλοι απλώς τον κοίταζαν. Τελικά, μερικά βλέμματα περνούσαν από τον ένα φίλο στον άλλο, σαν να αναζητούσαν τις κατάλληλες λέξεις. Από το ηχείο άρχισε να ακούγεται αθόρυβα ένα νέο τραγούδι, ενώ κάπου στον κήπο μια σειρά λαμπιονιών ταλαντευόταν ανεπαίσθητα από τον άνεμο. Ο Λεάντρο ένιωθε ότι η ένταση ήταν σχεδόν αφόρητη. Αναρωτιόταν αν είχε ρισκάρει πολύ. Ταυτόχρονα, για πρώτη φορά ένιωθε ότι δεν χρειαζόταν πια να κρύβεται. Ένας από τους φίλους του καθάρισε τον λαιμό του και ήθελε μόλις να πει κάτι, όταν ξαφνικά η πόρτα του κήπου έτριξε και άνοιξε. Πολλά κεφάλια γύρισαν ταυτόχρονα. Κάποιος έμπαινε από έξω στο φωτισμένο μονοπάτι προς τη βεράντα, όμως στο ημίσκοτο δεν φαινόταν αμέσως ποιος ήταν. Ο Λεάντρο συγκράτησε αβίαστα την ανάσα του. Οι συζητήσεις σιώπησαν ξανά. Το άτομο στάθηκε για λίγο και κοίταξε γύρω του, ενώ η μουσική ακουγόταν αθόρυβα και το φως των λαμπιόνων χόρευε πάνω από τον κήπο. Κανείς δεν wήξερε τι θα συνέβαινε ακολούθως. Η ένταση αιώρεζε στον αέρα, ενώ όλοι κοιτούσαν την άγνωστη φιγούρα – και ακριβώς εκείνη τη στιγμή το βράδυ δεν είχε φτάσει καθόλου στο τέλος.