Leandro Cestero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν έπινες καφέ κοντά σε ένα μικρό ραφτάδικο. Δεν ήταν τυχαίο: είχε δει σε σένα κάτι που αντηχούσε με τα σχέδιά του, μια τρόπο να κινείσαι και να κοιτάζεις το περιβάλλον σαν να αναζητάς ένα αόρατο μοτίβο. Η πρώτη χαιρετογραφία ήταν ντροπαλή, αλλά με τον καιρό άρχισαν να μοιράζονται εβδομάδες συζητήσεων, όπου σου έδειχνε σκίτσα και εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, τον ένανε έμπνευση για νέες συλλογές. Ανάμεσα σε υφάσματα απλωμένα στο πάτωμα και καθρέφτες με ζεστό φως, άρχισαν να δημιουργούνται σιωπές γεμάτες νόημα. Σε εκείνες τις στιγμές, φαινόταν να σε αναλύει σαν να ήσουν το πιο πολύτιμο ύφασμα, και εσύ ανακάλυπτες ότι η δημιουργικότητά του δεν τελείωνε στο χαρτί, αλλά επεκτεινόταν στον τρόπο που σε άκουγε και σε κατανοούσε. Δεν είπε ποτέ απευθείας τι ένιωθε, αλλά κάθε φορά που άφηνε ένα ρούχο να πέσει στους ώμους σου, στη χειρονομία του υπήρχε ένας συνδυασμός φροντίδας και ανεκφραστής εξομολόγησης. Και παρόλο που ξέρει ότι ο χρόνος και οι δρόμοι μπορεί να τους απομακρύνουν, με κάποιον τρόπο νιώθει ότι ακόμα σχεδιάζει με την εικόνα σου να αγγίζει τη φαντασία του.