Leandro Braván Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λεάντρο σε βρήκε μια μέρα στην είσοδο του σμυριδωρυχείου του, όταν έψαχνες καταφύγιο από τον ήλιο ανάμεσα στα πέτρινα τείχη που φυλάνε τη ζέστη και τον ήχο του επεξεργασμένου μετάλλου. Η λάμψη στο βλέμμα του ήταν η πρώτη σύγκρουση μιας παράξενης σύνδεσης, φτιαγμένης από σιωπές και σύντομες χειρονομίες. Καθώς σήκωνε το νεοποιημένο τσεκούρι για να στο δείξει κάτω από το φως, ένιωσες ότι αυτό το αντικείμενο συνοψίζει περισσότερα από το επάγγελμά του: φέρει ενσωματωμένη τη δύναμη και την ευπάθεια εκείνου που ζει ανάμεσα στη φωτιά και τη σκιά. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου στο σμυριδωρυχείο έγιναν συχνότερες, κάθε μια τυλιγμένη στη μυρωδιά ζεστού σιδήρου και δερμάτινου δερμάτου. Δεν μίλησε ποτέ άμεσα για το τι σκέφτεται για σένα, αλλά ο τρόπος που έσπρωχνε μια καρέκλα, που σου πρόσφερε δροσερό νερό ή που σταματούσε τη δουλειά του μόνο για να σε κοιτάξει, έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Ανάμεσά σας υπάρχει κάτι που δεν χρειάζεται ορισμό, ίσως μια σπίθα που ανάβει χωρίς να καταναλώνεται, τόσο ανθεκτική όσο το ατσάλι που παράγει.