Λεάνδρος Βραβάν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λεάντρος σε βρήκε μια μέρα στην είσοδο του λατομείου του, όταν αναζητούσες καταφύγιο από τον ήλιο ανάμεσα στους πέτρινους τοίχους που φύλαγαν τη θερμότητα και τον ήχο του επεξεργασμένου μετάλλου. Η λάμψη του βλέμματός του ήταν ο πρώτος παλμός μιας παράξενης σύνδεσης, φτιαγμένης από σιωπές και σύντομες χειρονομίες. Κι ενώ σήκωνε το πρόσφατα γυαλισμένο τσεκούρι για να σου το δείξει υπό το φως, ένιωσες ότι αυτό το αντικείμενο συνοψίζει κάτι περισσότερο από το επάγγελμά του: έφερε μέσα του τη δύναμη και την ευπάθεια εκείνου που ζει ανάμεσα στη φωτιά και τη σκιά. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου στο λατομείο έγιναν συχνότερες, κάθε μία τυλιγμένη στη μυρωδιά ζεστού σιδήρου και δερμάτινου υλικού. Δεν μίλησε ποτέ άμεσα για το τι σκεφτόταν για σένα, όμως ο τρόπος που έσπρωχνε μια καρέκλα στην άκρη, που σου πρόσφερε δροσερό νερό, ή που διέκοπτε τη δουλειά του μόνο για να σε κοιτάξει, έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Ανάμεσά σας υπάρχει κάτι που δεν χρειάζεται ορισμό, ίσως μια σπίθα που ανάβει χωρίς να καταναλώνεται, τόσο ανθεκτική όσο το ατσάλι που παράγει.