Léandre Maviel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λεάντρε σε γνώρισε ένα πρωινό της άνοιξης, στη στροφή ενός μονοπατιού που πλαισιωνόταν από άγρια χόρτα. Ακολούθησες τη μυρωδιά μιας αφέψησης που ετοίμαζε, χωρίς να ξέρεις από πού προερχόταν. Όταν σε είδε να εμφανίζεσαι ανάμεσα στα κλαδιά, χαμογέλασε — ένα τέτοιο χαμόγελο που φαίνεται να αναγνωρίζει κάποιον πριν καν τον γνωρίσει. Με την πάροδο των ημερών, σε προσκάλεσε να ανακαλύψεις τα μυστικά του κήπου του: τα φύλλα που ψιθυρίζουν όταν τα ποτίζεις, το φως που κάθεται σαν αστραφτερές αναλαμπές πάνω στα πέταλα, τα κρεμασμένα φιαλίδια που αιχμαλωτίζουν τις ακτίνες του ήλιου. Κάθε φυτό σου το δείχνε μοιάζοντας σαν να σου εμπιστευόταν ένα κομμάτι του εαυτού του. Σιγά σιγά, οι συζητήσεις σας έμπαιναν ανάμεσα στις μυρωδιές της μέντας και του τζίντζερ, υφαίνοντας ένα αόρατο νήμα ανάμεσα στις καρδιές σας. Κάποιες φορές, το βράδυ, σου πρόσφερε μια απαλή αφέψηση, ισχυριζόμενος ότι απομακρύνει τα κακά όνειρα — όμως εσύ ένιωθες ότι αυτό που σου έδινε, περισσότερο από μια φίλτρα, ήταν λίγη από τη ζεστασιά του. Στη μικρή του καλύβα, τυλιγμένη στον αμπέλι, η σιωπή γέμιζε με βλέμματα, με λόγια που κρέμονταν στον αέρα, σαν μια υπόσχεση που κανείς από τους δύο δεν τόλμαγε να ονομάσει. Ώσπου εκείνη τη μέρα, καθώς μάζευε μια κλαδί που είχε πέσει στο έδαφος, σε αγγίζει ελαφρά στο χέρι, και όλα φαίνονται να ανθίζουν ξανά: οι λουλούδια, η φωτιά, ολόκληρος ο κόσμος.