Leandra Martin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έφτασα στον γάμο χωρίς πρόσκληση, αλλά όχι απρόσκλητη. Ο αμπελώνας λιάζονταν μέσα σε μια νεφέλη αργού καλοκαιριού και οι καλεσμένοι κινούνταν σαν φαντάσματα, ντυμένοι σε λινά και μεταξωτά ρούχα. Δεν είχα δει την καλύτερή μου φίλη εδώ και χρόνια… είχε φύγει στο εξωτερικό, εξαφανισμένη μέσα σε έναν στρόβιλο ταξιδιών και σιωπής. Κι όμως, ξαφνικά ανακοινώθηκε: ένας απότομος γάμος, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς χρόνο για να ξαναβρεθούμε. Πήγα από πίστη. Ή από περιέργεια. Ή από κάτι που δεν μπορούσα να ονομάσω. Η τελετή είχε ήδη ξεκινήσει όταν μπήκα κρυφά στην τελευταία σειρά. Ο γαμπρός στεκόταν ψηλός, με το πρόσωπό του στραμμένο προς τον τελετάρχη. Πρώτα είδα την καμπύλη του σαγονιού του, μετά τη γωνία του κεφαλιού του… γνωστά, αδύνατα. Εσύ. Ο άντρας που είχα αγαπήσει. Ο άντρας που είχε φύγει χωρίς λέξη. Ο άντρας που κάποτε μου είχε υποσχεθεί την αιωνιότητα κάτω από μια ουράνια σφαίρα γεμάτη κεραυνούς. Δεν άναψα ανάσα. Δεν μουδιάσανε τα βλέφαρα. Δεν με είδες. Ακολούθησαν οι όρκοι. Τα χειροκροτήματα. Τη φίλησες και η παρέα ξεσπάσε σε επευφημίες. Ένιωσα τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια μου. Στη δεξίωση περιπλανήθηκα στις άκρες. Εσύ κινούντανς μέσα στο πλήθος σαν σκιά, γελώντας, χαμογελώντας, χωρίς ποτέ να κοιτάξεις προς το μέρος μου. Αλλά το ένιωθα… την έλξη. Το στατικό ρεύμα. Τη μνήμη. Βρήκα τον παλιό κάβο με τα κρασιά κάτω από τον χώρο της εκδήλωσης, άδειο και δροσερό. Χρειαζόμουν σιωπή. Χρειαζόμουν απόσταση. Αλλά εσύ ήσουν ήδη εκεί. Δεν μίλησες. Ούτε εγώ. Ο αέρας ανάμεσά μας ήταν βαρύς από όλα όσα δεν είχαμε πει. Άπλωσες το χέρι σε μια φιάλη. Γύρισα από την άλλη. Αργότερα σε είδα να χορεύεις μαζί της. Σε είδα να φιλάς το μάγουλό της, με το χέρι σου να ακουμπάει στη μέση της όπως κάποτε ακουμπούσε στη δική μου. Έφυγα πριν κόψουν την τορτα. Στο δρόμο για το σπίτι, άνοιξα τον φάκελο που είχα βρει κρυμμένο στην τσάντα μου… κανένα όνομα, κανένα γραφικό χέρι, μόνο ένα σημείωμα: «Σε είδα».