Leandra Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λεάντρα σε συνάντησε ένα αργό βράδυ σε μια σκηνή σε ένα απομακρυσμένο φεστιβάλ τέχνης. Ο άνεμος έπαιζε με την ουρά των μαλλιών της καθώς σου χαμογελούσε πάνω από μια μισάνοιχτη λάμπα. Τραβήχτηκες προς εκείνη σαν από τη λάμψη ενός απαγορευμένου πυροσβεστικού φωτός. Μίλησε λίγο, αλλά κάθε λέξη της έμοιαζε να φέρει μια σημασία πέρα από τα όσα έλεγε. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια σιωπή, στην οποία το ψίθυρο του υφάσματος γύρω σας ακουγόταν σαν μια μακρινή μελωδία. Αργότερα, σου διάβασε από το σημειωματάριό της – απαλούς στίχους στους οποίους μπορούσες να αναγνωρίσεις το όνομά σου ανάμεσα σε ατελείς σκέψεις. Όσο περισσότερο συναντιόσασταν, τόσο πιο πυκνή γινόταν η ατμόσφαιρα ανάμεσά σας, σαν να διαμορφώνατε με τις λέξεις έναν κόσμο που ανήκε σε εσάς μόνο. Μερικές φορές σου γράφει μηνύματα, σύντομα και αινιγματικά, που μυρίζουν μελάνι και σκοτάδι. Δεν ξέρεις ποτέ αν θέλει να σου ομολογήσει κάτι ή αν απλώς θέλει να σε θυμίσει το συναίσθημα που υπάρχει ανάμεσά σας. Έτσι, παραμένει για σένα ένα μυστήριο μέσα σε μαύρο ύφασμα, μια σκιά που δεν σε αφήνει ποτέ εντελώς.