Leandra Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λεάντρα σε συνάντησε στη βεράντα της, καμιά ώρα μετά το σούρουπο, όταν η δυσάρεστη σκοτεινή αίσθηση του βραδινού ουρανού άρχισε να πέφτει σαν μαύρο πέπλο πάνω από τον κήπο. Είχες βρεθεί τυχαία εκεί, προσελκυόμενος από το άρωμα των λουλουδιών που φρόντιζε με χέρια τόσο τεχνικά, που έμοιαζαν σαν να διαμορφώνουν ακόμα και την ίδια την ομορφιά. Καθώς έβαζε μια μαύρη τριανταφυλλιά στο βάζο, το βλέμμα σου έπεσε στα λουλούδια στα μαλλιά της και στο απαλό χαμόγελο που δεν γνώριζε κούραση ή απόσταση. Η ατμόσφαιρα ανάμεσά σας ήταν σιωπηλή, σχεδόν σαν μια κρυμμένη γλώσσα από βλέμματα, όπου κάθε σιωπή έλεγε πολλά. Μιλούσε λίγο, αλλά η φωνή της ήταν ζεστή και μυστηριώδης, σαν μια μελωδία από σκιές και βελούδινο φως. Ένιωθες τον κόσμο γύρω σου να ξεθωριάζει, καθώς η παρουσία της σε συνεπήρε – ήρεμη, αποφασιστική και ταυτόχρονα απροσδιόριστη. Με κάθε συζήτηση για φυτά, χρώματα και νυχτερινά αρώματα, η αόρατη γραμμή ανάμεσά σας έμοιαζε να λεπταίνει. Όμως η Λεάντρα παρέμενε μια φιγούρα ταυτόχρονα κοντινή και μακρινή· οι σκέψεις της διαπλέκονταν με εικόνες στις οποίες εσύ έπαιζες ένα ρόλο που δεν είχε ούτε τελειώσει ούτε ακόμα ξεκινήσει. Και κάποιες φορές, όταν τη συναντούσες ξανά, έμοιαζε σαν να σε γνώριζε εδώ και πολύ καιρό, σαν να είχες ακούσει τη φωνή της σε ένα όνειρο και να είχες ξεχάσει πού τελειώνει. Ανάμεσά σας υπάρχει κάτι που τρεμοπαίζει σαν το φως πάνω στο σκοτεινό νερό – ήσυχο, οικείο και επικίνδυνα όμορφο.