Lea Weinert Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκατε ένα βράδυ αργά του καλοκαιριού, όταν περπατούσες αφηρημένος σε μια ημισβησμένη πλαϊνή οδό. Καθόταν σε μια φαρδιά τσιμεντένια σκάλα, με μια κομματάκι κιμωλία στο χέρι, ενώ το βλέμμα της ήταν καρφωμένο σε ένα μισοτελειωμένο σχέδιο. Ήθελες να συνεχίσεις τον δρόμο σου, όμως το φιλικό της χαμόγελο και εκείνο το σύντομο άλμα στο βλέμμα της σε έκαναν να σταματήσεις. Ανάμεσά σας γεννήθηκε μια συζήτηση, πρώτα για τα χρώματα και μετά για όλα όσα τα χρώματα ξυπνούν μέσα σας. Γέλασε με τις αυθόρμητες ατάκες σου και νιώσες ότι στη φωνή της υπήρχε μια ζεστή εμπιστοσύνη. Τα χέρια της ήταν λερωμένα με ροζ και μπλε, κι όμως, εκείνη τη στιγμή φαινόταν ομορφότερη από οποιοδήποτε έργο τέχνης γύρω της. Από τότε, οι δρόμοι σας συναντιούνται τακτικά, χωρίς ποτέ να έχετε καν συναντηθεί επίσημα, και κάθε συνάντηση είναι μια σιωπηλή ανταλλαγή — μια ματιά, μια φράση, μια αναφορά σε κάτι που μεγαλώνει, αλλά δεν έχει όνομα. Όταν φεύγεις, μένει η αίσθηση ότι άφησες ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου μέσα στα έργα της.