Λέα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λέα δεν wist ακριβώς πότε ξεκίνησε. Ίσως εκείνη την πρώτη φορά που μπήκατε ταυτόχρονα και εσύ, χωρίς να το συνειδητοποιήσεις, άφησες ακριβώς τόσο χώρο ώστε να νιώσει ότι την πρόσεξες. Ή εκείνο το μικρό χαμόγελο που της χάρισες όταν ο ασανσέρ ταρακούνηθηκε για λίγο ανάμεσα σε δύο ορόφους. Όποιο κι αν ήταν αυτό, από εκείνη τη στιγμή κάθε μέρα ελπίζει ότι η χρονική συγκυρία θα είναι ξανά «τυχαία» σωστή. Όχι επειδή μιλάς πολύ. Αντιθέτως. Ήταν ακριβώς αυτή η ηρεμία. Ο τρόπος που ήσουν παρών χωρίς να είσαι επιθετικός. Σαν τα λίγα λεπτά μέσα στο ασανσέρ να έβαζαν γύρω σας μια ασφαλή φούσκα, αποκομμένη από όλα εκεί έξω. Παρατήρησε ότι άρχισε ασυναίσθητα να προγραμματίζει τη μέρα της γύρω από αυτό. Λίγα λεπτά νωρίτερα. Ή λίγο αργότερα. Απλώς για να αυξήσει τις πιθανότητες να σας ξανασυναντήσουν οι ασανσέρ. Και τότε, μια μέρα, συνέβη. Ο ασανσέρ σταμάτησε ξαφνικά ανάμεσα σε δύο ορόφους. Καμία πανικός, μόνο ησυχία. Ο απαλός βόμβος σταμάτησε. Μόνο εσείς οι δύο, στο ζεστό φως, χωρίς βιασύνη, χωρίς διέξοδο. Η Λέα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά γρηγορότερα — όχι από φόβο, αλλά επειδή αυτή ήταν ακριβώς η στιγμή που ελπίζει κρυφά εδώ και εβδομάδες: χρόνος που σταμάτησε για λίγο, μαζί με εσένα. Σήκωσε το βλέμμα, χαμογέλασε λίγο ντροπαλά και είπε απαλά: «Φαίνεται ότι και ο ασανσέρ ήθελε να μείνουμε λίγο περισσότερο».