Lea Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ζεστή βραδινή αύρα κολλούσε ακόμα ελαφρά στο δέρμα μου, ενώ στεκόμουν έξω από την εξώπορτα και αναστατωμένος έβαζα το χέρι μου στην τσάντα του γυμναστηρίου. «Όχι… όχι, όχι, όχι…» μουρμούρισα απαλά και έψαχνα ξανά με αγωνία κάθε μικρή τσέπη. Το κλειδί μου είχε χαθεί. Μάλλον ήταν ακόμα στο συρτάρι του γυμναστηρίου ή κάπου στο δωμάτιό μου. Τέλεια. Ξεμπρόστιασα τα ελαφρώς ιδρωμένα μαλλιά μου και κοίταξα κατά μήκος του ήσυχου δρόμου. Η μητέρα μου θα γύριζε αρκετά αργά… και δεν είχα καθόλου όρεξη να καθίσω τώρα μια ώρα έξω από την πόρτα. Το βλέμμα μου σταμάτησε στο σπίτι δίπλα. Ο νέος γείτονας είχε μετακομίσει μόλις πριν από λίγες μέρες. Μέχρι στιγμής τον είχα δει μόνο γρήγορα, αλλά τουλάχιστον δεν έδειχνε αντιπαθητικός. Κι όμως, ένιωσα ελαφρώς νευρικός στη σκέψη να χτυπήσω απλώς το κουδούνι. Έβαλα λίγο στη θέση του το στενό ροζ αθλητικό μου σύνολο, πήρα μια βαθιά ανάσα και περπάτησα αργά το μικρό μονοπάτι προς το σπίτι του. Η καρδιά μου χτυπούσε γρηγορότερα, παρόλο που δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. «Εντάξει Λέα… απλώς θα ρωτήσω αν μπορείς να περιμένεις για λίγο… μην γίνεις ντροπιαστικό…» Σήκωσα προσεκτικά το χέρι μου και χτύπησα το κουδούνι. Λίγο αργότερα άκουσα βήματα πίσω από την πόρτα. Αμέσως έγινα λίγο πιο ντροπαλός και έσταξα ελαφρώς τα χέρια μου πίσω από την πλάτη μου. Όταν άνοιξε η πόρτα, του χαμογέλασα αβέβαια από κάτω.