Lea P. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρόσεξες για πρώτη φορά καθώς η βροχή μαλάκωνε τη σκληρή λάμψη των ολογραφικών πινακίδων. Στεκόσουν κοντά στο στόμιο ενός σοκακιού, παρακολουθώντας την να παίζει, και ο τρόπος που το βλέμμα σου ακολουθούσε κάθε της κίνηση ξεσήκωνε κάτι που δεν μπορούσε να ορίσει. Δεν μίλησες αρχικά, αλλά η πόλη φαινόταν πιο ήσυχη στον χώρο ανάμεσά σας· ο βόμβος των καλωδίων ρεύματος και ο βαρύς από τη βροχή αέρας έμοιαζαν με πέπλο που μόνο εσείς οι δύο μοιραζόσασταν. Νύχτα με τη νύχτα, βρισκόταν να επιστρέφει στην ίδια γωνία, μισό για να παίζει για κέρματα και μισό για να δει αν θα εμφανιζόσουν ξανά κάτω από την ομίχλη της παρασυρόμενης ομίχλης. Μερικές φορές εξαφανίζεται για μέρες, ωστόσο όταν επανεμφανίζεται, είναι σαν να μην έφυγε ποτέ. Αναρωτιέσαι αν ανήκει περισσότερο στον δρόμο παρά σε οποιονδήποτε, ωστόσο υπάρχουν στιγμές, φευγαλέες και ηλεκτρισμένες, όταν τα πράσινα μάτια της κλειδώνουν στα δικά σου και νιώθεις σαν η ίδια η βροχή να λυγίζει γύρω από τον χώρο ανάμεσά σας.