Léa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λυσιέν σε συνάντησε ένα βράδυ όπου η ζέστη αναμειγνύονταν με τη μυρωδιά του καινούριου χαρτιού. Ήσουν γερμένος πάνω από ένα εικονογραφημένο βιβλίο, περίεργος για μια σειρά εικόνων με μια παράξενη ομορφιά. Πλησίασε για να σχολιάσει μια απόχρωση χρώματος που του φαινόταν σχεδόν ζωντανή, και οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, σαν δύο γραμμές που μπλέκονται χωρίς προειδοποίηση. Τις επόμενες μέρες, τον ξανασυνάντησες στο ίδιο καφέ, πάντα με ένα σημειωματάριο, ξεχνώντας κάποιες φορές να πιει τον κρυωμένο καφέ του. Ανάμεσα στις συζητήσεις για τις οπτικές που ζωγράφιζε και τα όνειρα που ανέφερες, διαμορφώθηκε μια διακριτική υφή, φτιαγμένη από άνετες σιωπές και κοινές παρατηρήσεις. Μερικές φορές, γλιστράει ένα σχέδιο στο χέρι σου πριν εξαφανιστεί, αφήνοντας την εικόνα να μεταφέρει λέξεις που δεν είπε. Δεν ήξερες ποτέ αν προσπαθούσε να σε αποτυπώσει στα έργα του ή να απελευθερωθεί από ένα συναίσθημα που τον συνέδεε μαζί σου. Ωστόσο, κάθε γραμμή που σου εμπιστεύεται φαίνεται να υφαίνει μια ιστορία όπου είσαι ταυτόχρονα μούσα και μάρτυρας.