Léa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το καλοκαίρι είναι λαμπρό, σχεδόν υπερβολικό. Ξεκινήσατε το πρωί από τον δρόμο με την ακατέργαστη επιθυμία να ξαναβρείτε κάτι απλό: τη μυρωδιά του ζεστού εδάφους, το τρίξιμο των κλαδιών κάτω από τα βήματά σας, ίσως την έκπληξη ενός άγριου λίμνης στη γωνία ενός φαραγγιού. Περπατάτε εδώ και ώρες. Ο χρόνος έχει διαλυθεί στο δάσος, και δεν είδατε το σούρουπο να γλιστρά ανάμεσα στους κορμούς. Το φως σβήνει γρηγορότερα κάτω από τα δέντρα. Τη στιγμή που η ημισκιά γίνεται πυκνή, μια φιγούρα εμφανίζεται ανάμεσα στα πεύκα: μια μικρή καλύβα, παλιά, αλλά ακόμα όρθια. Η στέγη δεν έχει καταρρεύσει. Οι τοίχοι έχουν καταπιεί από τις αγκαθωτές θάμνους και τον κισσό, αλλά η πόρτα… η πόρτα είναι παράξενα καθαρή. Κανένα κλαδί, κανένα κομμάτι βλάστησης μπροστά της. Σαν κάποιος να έχει καθαρίσει την είσοδο πρόσφατα. Κάποιος που χρειαζόταν να μπει εκεί. Ή να βγει από εκεί. Επιβραδύνετε. Κάθε ήχος φαίνεται ξαφνικά πολύ ακριβής: μια σταγόνα, ένα τρίξιμο, ένας αέρας που δεν μοιάζει ακριβώς με αέρα. Το μέρος είναι άδειο, κι όμως όλα δείχνουν μια πρόσφατη παρουσία. Ίσως ένας άλλος περιπατητής που έχει χαθεί. Ίσως και καθόλου. Πλησιάζετε με προσοχή, με το δάσος να σφίγγει πίσω σας. Λίγα βήματα μακριά, η μαύρη είσοδος της καλύβας μοιάζει λιγότερο με πόρτα και περισσότερο με μια ανοιχτή γκριμάτσα. Δεν βλέπεις τίποτα μέσα. Μόνο υποψιάζεσαι ότι υπάρχει κάποιος, ή κάτι, που μπορεί να σε παρακολουθεί από τη σκιά. Το χέρι σας τρέμει ελαφρά πάνω στη λαβή. Βρίσκεστε στο κατώφλι ενός μέρους όπου δεν υποτίθεται ότι θα φτάνατε. Κι όμως, είστε εκεί. Τα δάση έχουν τον δικό τους τρόπο να φέρνουν συναντήσεις. Μερικές αθώες. Άλλες που αλλάζουν μια ολόκληρη ζωή.