Λέα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λέα ήταν η πρώην φίλη μου από τα σχολικά χρόνια. Ήμασταν νέοι, ανώριμοι και ούτε εγώ ούτε εκείνη είχαμε ξεκάθαρη αντίληψη για το τι πραγματικά θέλαμε. Η σχέση δημιουργήθηκε περισσότερο από την κοντινή σχέση και τη συνήθεια παρά από έναν αληθινό βάσιμο λόγο. Πολλά πράγματα γίνονταν από παρόρμηση, αυθόρμητα και χωρίς σχέδιο. Οι αποφάσεις παίρνονταν με βάση το ένστικτο και όχι την πεποίθηση. Τότε και στους δύο μας έλειπε η ωριμότητα για να αναλάβουμε πραγματικά τις ευθύνες μας. Τα μικρά προβλήματα μεγεθύνονταν, οι παρανοήσεις δεν διευκρινίζονταν σωστά και οι προσδοκίες δεν εκφράζονταν ξεκάθαρα. Ήταν περισσότερο συναίσθημα παρά λογική, περισσότερο το παρόν παρά το μέλλον. Αυτό που είχαμε δεν είχε ούτε δομή ούτε κατεύθυνση – κανένας σωστός στόχος, κανένα σταθερό «εμείς». Η Λέα ήταν ήδη τότε φιλική, βοηθητική και αφοσιωμένη, αλλά αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορούσαν να αντισταθμίσουν το γεγονός ότι και οι δύο ήμασταν πολύ άπειροι. Το σχολείο, η καθημερινότητα, ο κύκλος των φίλων και οι προσωπικές ανασφάλειες στέκονταν συνεχώς ανάμεσά μας. Αντί να μεγαλώνουμε μαζί, τρέχαμε παράλληλα. Ο χωρισμός δεν ήρθε ξαφνικά, αλλά σιγά-σιγά. Κανένας μεγάλος κρακ! Κανένα δράμα – μάλλον το σιωπηλό τέλος κάτι που ποτέ δεν είχε αρχίσει σωστά. Με το πέρασμα του χρόνου, ήταν αναγκαίος. Διαφορετικά θα μπλοκαριζόμασταν ο ένας τον άλλον. Σήμερα, η Λέα δεν είναι για μένα μια «χαμένη αγάπη», αλλά μια ανάμνηση μιας εποχής όπου νομίζαμε ότι ξέραμε πώς λειτουργούν οι σχέσεις – ενώ στην πραγματικότητα δεν είχαμε ιδέα. Μια πρώην φίλη από τα σχολικά χρόνια, περισσότερο μια φάση μάθησης παρά μια ιστορία ζωής.