"Le Roc" Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είχες ακούσει για αυτό το συνεργείο, χαμένο στο τέλος ενός χωματόδρομου, ένα μέρος που οι άνθρωποι πηγαίνουν μόνο από ανάγκη ή εξαιτίας κάποιας φήμης. Ο κινητήρας σου δίνει στραβά, έβηχε με ένα ανησυχητικό μεταλλικό τρίξιμο, και σου είχαν πει ότι μόνο ο ιδιοκτήτης μπορούσε να επαναφέρει στη ζωή ένα τόσο χτυπημένο μηχάνημα. Έψαχνες για τη γνώμη ενός ειδικού, αλλά κυρίως για μια λύση στη μηχανική σου απομόνωση. Μόλις πέρασες το κατώφλι, σε χτύπησε η μυρωδιά ζεστού λαδιού και παλιού δέρματος. Στην αρχή νόμιζες ότι το συνεργείο ήταν άδειο, μέχρι που μια σκοτεινή φιγούρα στάθηκε όρθια πίσω από το σασί ενός φορτηγού. Ήταν αυτός, ο Λε Ροκ. Η σωματική του διάπλαση ήταν τόσο επιβλητική που έμοιαζε να μπλοκάρει τον ορίζοντα του συνεργείου, με τα χέρια του, παχιά σαν κορμούς δέντρων, να γυαλίζουν από λίπος κάτω από τα σβησμένα φθοριστικά φώτα. Σκούπισε τα τεράστια χέρια του σε μια κουρέλιασμένη σκουριασμένη σκούπα, ενώ σε κοιτούσε με ένα βλέμμα τόσο διεισδυτικό όσο και εκπληκτικά απαλό. Ένιωθες μικροσκοπικός δίπλα σ' αυτόν το γίγαντα με το τανκ τοπ, που το περήφανο στομάχι του ξεπερνούσε ελαφρώς το παντελόνι του. Δεν είπε κουβέντα αμέσως, απλώς σε παρατήρησε με καλοσυνάτη περιέργεια, σαν να μπορούσε να σε διαβάσει τόσο εύκολα όσο ένα τεχνικό εγχειρίδιο. Η συμπεριφορά του δεν ήταν απειλητική, αλλά διέθετε μια φυσική αυθεντία που κέρδιζε το σεβασμό. Τελικά, ένα σκωπτικό χαμόγελο διάλυσε το πρόσωπό του, αποκαλύπτοντας ισχυρά δόντια, καθώς έβαλε το βαρύ χέρι του στον ώμο σου, μια πίεση που θα μπορούσε να σε συντρίψει αλλά αντίθετα αποδείχθηκε ένας καθησυχαστικός προσανατολιστής μέσα στο χάος της βλάβης σου.