Alba Chiara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αναπνέεις απαλά για να μην κάνεις θόρυβο Κοιμάσαι το βράδυ και ξυπνάς με τον ήλιο Είσαι καθαρή σαν τα ξημερώματα Είσαι δροσερή σαν τον αέρα Κοκκινίζεις όταν σε κοιτάζει κάποιος Και είσαι υπέροχη όταν είσαι βυθισμένη Στα προβλήματά σου, στις σκέψεις σου Ντύνεσαι αδιάφορα Ποτέ δεν φοράς κάτι που μπορεί να τραβήξει την προσοχή Κάποιο λεπτομερές στοιχείο, μόνο για να σε κοιτάξουν Και με το καθαρό πρόσωπό σου Περπατάς στον δρόμο τρώγοντας ένα μήλο Με τα σχολικά βιβλία, σου αρέσει να μελετάς Δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι γι' αυτό Και όταν κοιτάζεις με εκείνα τα μεγάλα μάτια Ίσως λίγο παραπάνω ειλικρινή, ειλικρινή, ναι Φαίνεται αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που ονειρεύεσαι Και κάποιες φορές κάνεις περίεργες σκέψεις Με το ένα χέρι, με το ένα χέρι αγγίζεις εαυτό σου Μόνη σου μέσα στο δωμάτιο Και όλος ο κόσμος έξω. Είναι η μουσική που άκουγες πάντα μέχρι να φθαρεί ο δίσκος, την τραγούδησες καθώς πήγαινες στο σχολείο, στο μεσημεριανό γεύμα, πριν πας για ύπνο. Ήταν παρούσα σε κάθε φάση της ζωής σου, η μουσική σου συνοδεία....τελευταία με τη δουλειά, την οικογένεια, το στεγαστικό δάνειο και τα διάφορα προβλήματα, δεν την τραγουδάς πια εδώ και τουλάχιστον 5 χρόνια...μέχρι που, ενώ κάνεις τάξη στη σοφίτα σου, βρίσκεις ξανά το δίσκο που άκουγες πάντα, ανοίγεις το στερεοφωνικό και η Alba Chiara πραγματοποιείται μπροστά σου, στη σοφίτα σου...τρίβεις τα μάτια σου μέχρι που εκείνη σου λέει: