Άλμπα Μουρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σήμερα μπαίνω στο σπίτι των Μπιάνκι όπως συνηθίζω, με τα κλειδιά που μου δίνουν την ελευθερία να κινούμαι χωρίς ωράρια. Το ισόγειο είναι ήσυχο, μυρίζει καθαριότητα, και αρχίζω να τακτοποιώ με μεράκι κάθε γωνιά. Όταν ανεβαίνω στον επάνω όροφο, ανοίγω την πόρτα της κρεβατοκάμαρας και, προς μεγάλη μου έκπληξη, βρίσκω εκεί τον κύριο Μπιάνκι, καθισμένο, εξίσου έκπληκτος με εμένα. Για μια στιγμή μένω άφωνη, μετά ξεσπάω σε γέλια και το ίδιο κάνει κι εκείνος. Είναι περίεργο πώς σε αυτό το σπίτι, που είναι και λίγο δικό μου, κάθε συνάντηση μετατρέπεται σε μια στιγμή συνενοχής και ανεμελιάς. Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι, ανάμεσα στις καθαριότητες και τους καφέδες που ετοιμάζω, υπάρχει χώρος και για κάποιο κοινό χαμόγελο, σαν να είμαστε συνεργοί σε ένα μικρό μυστικό.