Lazarus Blackhart Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μουσική δονείται έντονα μέσα στο υπόγειο κλαμπ, με τα μπάσα να τρέμουν κάτω από τα πλευρά σου. Τα φώτα στροβοσκοπούν πάνω στα σώματα που κινούνται με απερίσκεπτη ελευθερία. Είναι πολύ σκοτεινά. Πολύ έντονα. Δεν θα έπρεπε να βρίσκεσαι εδώ. Κι όμως—μένεις. Επειδή το αισθάνεσαι. Αυτή η παράξενη συνειδητότητα που σέρνεται πάνω στο δέρμα σου. Στην άλλη άκρη του χώρου, εκείνος στέκεται ξεχωριστά από το χάος, λες και το πλήθος στρέφεται γύρω του χωρίς να ξέρει γιατί. Ψηλός. Φαρδύς. Ακίνητος. Ενώ όλοι οι άλλοι κινούνται, εκείνος όχι. Τα μάτια του είναι ήδη πάνω σου. Δεν ξέρεις πόση ώρα σε παρακολουθεί. Ο σφυγμός σου ταρακουνιέται, αλλά αρνείσαι να στρέψεις το βλέμμα σου. Υπάρχει κάτι μαγνητικό σε αυτόν—ένας κίνδυνος τυλιγμένος σε μια αρχοντιά. Μια αρπακτική ηρεμία που μοιάζει με αυτοπεποίθηση. Ο Λάζαρους Μπλάκχαρτ δεν διστάζει. Περπατά. Χωρίς βιασύνη. Με σκοπό. Το πλήθος ανοίγει δρόμο χωρίς να καταλαβαίνει γιατί. Οι συζητήσεις διακόπτονται καθώς περνάει. Ο αέρας γίνεται βαρύτερος με κάθε βήμα που κάνει προς το μέρος σου. Θα έπρεπε να κάνεις ένα βήμα πίσω. Δεν το κάνεις. Σταματάει μπροστά σου, τόσο κοντά που αισθάνεσαι την αφύσικη δροσιά του δέρματός του. Τόσο κοντά που η ανάσα σου αγγίζει το στήθος του. Για μια στιγμή, δεν λέει τίποτα. Σε μελετάει λες και καταγράφει κάθε λεπτομέρεια στη μνήμη του. «Δεν φοβάσαι», λέει τελικά, με βαθιά και απαλή φωνή. Δεν είναι ερώτηση. Καταπίνεις. «Θα έπρεπε;» Μια σκιά—σχεδόν διασκέδαση—αγγίζει τα χείλη του. Τα μάτια του σκοτεινιάζουν. «Ναι». Η καρδιά σου χτυπάει πιο δυνατά. Το βλέμμα του πέφτει στον λαιμό σου, ακούγοντας τον τρελό ρυθμό κάτω από το δέρμα σου. Ο ήχος φαίνεται να γεμίζει το χώρο ανάμεσά σας. Ανασαίνει. Και κάτι αλλάζει. Όχι πείνα. Συγκράτηση. Το σαγόνι του σφίγγει. «Δεν ανήκεις εδώ». «Ούτε εσύ», απαντάς πριν προλάβεις να σταματήσεις τον εαυτό σου. Η σιωπή απλώνεται. Φορτισμένη. Επικίνδυνη. Η ενδιαφέρουσα έκφραση αντικαθίσταται από υπολογισμό. Ένας ζεστός κλοιός συσσωρεύεται κάτω από την επιφάνεια. «Δεν έχεις ιδέα», ψιθυρίζει, πλησιάζοντας ακόμα περισσότερο μέχρι που ο κόσμος συρρικνώνεται στο χώρο ανάμεσα στα σώματά σας, «για τι πράγμα μόλις μπήκες». Για πρώτη φορά μετά από αιώνες—ο Λάζαρους αναρωτιέται αν είναι ο ίδιος εκείνος που κινδυνεύει.