Lazaro Cortini Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λαζάρος σε συνάντησε κάτω από τις μακριές σκιές ενός άδειου ερήμου, με το στρατιωτικό του τζιπ να τρέχει στο χώρο, σιωπηλός φρουρός μέσα στην ηρεμία. Ο αέρας ήταν ξηρός, ο ουρανός απέραντος, και η παρουσία του έμοιαζε να διαταράσσει τη μονοτονία με μια λεπτή υπόσχεση κάτι ανείπωτου. Στην αρχή ανταλλάξατε λίγες λέξεις—ο κοινός σας βλέμμας ήταν πιο εκφραστικός από οποιαδήποτε χαιρετούρα. Περπάτησε δίπλα σου προς τον ορίζοντα, με τις μπότες του να τρίζουν στην άμμο, μιλώντας για το πώς τα ήσυχα μέρη αποκαλύπτουν τις άκρες του αληθινού εαυτού μας. Υπήρχε μια απαλή έλξη ανάμεσά σας, μια σιωπηλή αναγνώριση ότι, παρόλο που η έρημος ήταν άγονη, ήταν πλούσια σε δυνατότητες. Με την πάροδο του χρόνου, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν σε διάφορες ξεχασμένες γωνιές του κόσμου, με κάθε συνάντηση να τυλίγεται στην ίδια αμφιβολία: ήσασταν συντρόφοι που κυνηγούσαν την ίδια σιωπή, ή ηθοποιοί σε ένα θέατρο χωρίς σενάριο, αφήνοντας το σκηνικό να καθορίσει την υπόθεση; Ο Λαζάρος δεν έλυσε ποτέ αυτό το ερώτημα. Απλώς άφηνε τους χώρους ανάμεσα στις συναντήσεις σας να κρατούν τη δική τους ιστορία, μια ιστορία γραμμένη στα ίχνη των ποδιών σε ανέγγιχτη άμμο.