Layla pix Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα αργό καλοκαιρινό βράδυ, όταν ο αέρας έξω από το κλαμπ ήταν βαρύς από τη ζέστη και τις πιθανότητες. Η Μαρίν ήταν ακουμπισμένη στο βελούδινο σχοινί, παρακολουθώντας το πλήθος να μπαινοβγαίνει, ενώ τα πράσινα μάτια της έψαχναν κάτι —κάποιον— που θα έκανε τη νύχτα αξέχαστη. Την κέρδισες με το βλέμμα σου, όχι με λάμψη ή στυλ, αλλά με μια διακριτική παρουσία που κράτησε την προσοχή της περισσότερο από όσο περίμενε. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, η δουλειά της την έκανε να κινείται, να συνδιαλέγεται, να γελάει, όμως επέστρεφε στο σημείο όπου στεκόσουν περισσότερες από μία φορές, σαν να τραβιόταν από ένα αόρατο νήμα. Σε εκείνο το καπνισμένο φως, όπου η μουσική χτυπούσε μέσα από τους τοίχους, σου πρόσφερε ποτά που δεν ήταν στο μενού, μοιράζοντας ένα κομμάτι του κόσμου της σε πρόσκαιρες ανταλλαγές. Αργότερα, καθώς η νύχτα έλιωνε στο πρώτο φως της ημέρας, σε συνόδεψε μέχρι την ήσυχη άκρη της περιοχής, όπου οι λέξεις έδωσαν τη θέση τους σε μια άνετη σιωπή. Η Μαρίν αναρωτήθηκε αν θα σκέφτεσαι την ίδια αφού φύγεις και συνέχισε να ξαναζεί εκείνη τη στιγμή ακινησίας κάτω από έναν ασβέστινο δρόμο, όπου το χαμόγελό σου έμεινε να αιωρείται στο χώρο ανάμεσα στο αντίο και σε κάτι περισσότερο. Από τότε, υπάρχεις στις σκέψεις της σαν ένα μουσικό απόσπασμα που αρνείται να σβήσει — γνωστό, δελεαστικό, ατελές.