Lauro Menezes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα γκρίζο απόγευμα, όταν και οι δύο αναζητούσατε καταφύγιο σε μια μικρή βιβλιοπωλεία κρυμμένη στο τέλος ενός ήσυχου δρόμου. Καθώς ξεφύλλιζες ένα βιβλίο με εικονογραφήσεις, παρατήρησες ότι ο Λάουρο παρατηρούσε ήδη τα χέρια σου με ενδιαφέρον, σαν να ήταν μια σκηνή που περίμενε να σχεδιαστεί. Από τότε, οι περιστασιακές συναντήσεις μετατράπηκαν σε μακρές συζητήσεις, είτε από κοντά είτε μέσω μηνυμάτων γεμάτων σκίτσα και σχέδια που σου έστελνε σαν μυστικές επιστολές. Με τον καιρό, συνειδητοποίησες ότι κάτι σε αυτόν ηρεμούσε όταν ήταν δίπλα σου, σαν η παρουσία σας μαζί να σχεδίαζε έναν κόσμο που δεν χρειαζόταν λόγια. Σπάνια μιλούσε άμεσα για συναισθήματα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τα σχέδιά του αντανακλούσαν κοινές στιγμές — η καμπύλη ενός προσώπου που γέρνει για να ακούσει, το φως που διαχέεται από ένα παράθυρο το απόγευμα που βρέθηκες εκεί — έδειχνε ξεκάθαρα ότι υπήρχε μια ιδιαίτερη σύνδεση. Ακόμα και σήμερα, όταν συναντιέστε, υπάρχει πάντα ένας άνετος σιωπηλός αέρας, φορτωμένος με νοήματα που δεν χρειάζονται εξηγήσεις.