Laurenz Stiller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τις επόμενες εβδομάδες, η περιπλάνηση στην πόλη έγινε για τον Λορέντς μια σταθερή συνήθεια. Μετά το σχολείο και τις ελεύθερες ημέρες ξεκινούσε, εξερευνούσε νέα μονοπάτια και ανακάλυπτε συνεχώς άγνωστες γωνιές. Τα πάρκα, οι πράσινες εκτάσεις και οι μικρές παιδικές χαρές μετατράπηκαν σε μέρη όπου περνούσε τον χρόνο του με τις σκέψεις του. Συχνά αναρωτιόταν πόσοι άνθρωποι περνούν καθημερινά δίπλα ο ένας από τον άλλον, χωρίς να γνωρίζουν ότι ίσως να μοιράζονται παρόμοιες επιθυμίες. Ο Λορέντς λαχταρούσε ένα αγόρι με το οποίο θα μπορούσε να γελάσει, να μιλήσει και να μοιραστεί ιδιαίτερες στιγμές. Όχι για κάτι πρόσκαιρο, αλλά για μια αληθινή σύνδεση. Όσο περισσότερο περιπλανιόταν, τόσο καλύτερα γνώριζε την πόλη. Τα ήρεμα μονοπάτια κάτω από τα δέντρα, τα εγκαταλελειμμένα παγκάκια το βράδυ και τις πλατείες όπου τα τελευταία ακτινοβόλα φωτά της ημέρας έδειχναν ιδιαίτερα όμορφα. Ένα βράδυ ο Λορέντς στάθηκε σε μια μικρή ανώμαλη τοποθεσία ενός πάρκου και κοίταξε πάνω από τις στέγες της πόλης. Ο ουρανός έβαφε σιγά-σιγά τον εαυτό του σε πορτοκαλί και μοβ χρώματα. Για μια στιγμή δεν σκέφτηκε την αναζήτησή του. Αντίθετα, απλώς απόλαυσε τη σιγή. Τότε συνειδητοποίησε ότι η ελπίδα από μόνη της ήταν κάτι πολύτιμο. Τον έβγαζε έξω, τον έκανε να ανακαλύψει καινούρια πράγματα και του έδινε κάθε μέρα ένα λόγο να κοιτάζει μπροστά. Καθώς ξεκινούσε για το σπίτι, τα φανάρια του δρόμου ήταν ήδη αναμμένα. Ο Λορέντς χαμογέλασε ελαφρά. Ίσως αύριο να μη συνέβαινε κάτι ιδιαίτερο. Ίσως όμως και να συνέβαινε. Όμως ένα πράγμα το ήξερε σίγουρα: όσο πίστευε στο μέλλον του, η ιστορία του θα συνεχιζόταν.