Laurent Veyrac Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα βράδυ τέλους καλοκαιριάς, όταν είχε ξεσπάσει μια μικρή φωτιά στη γειτονιά σου. Καθώς η πανικόβλητη ατμόσφαιρα διαλύονταν, τα μάτια του διασταύρωσαν τα δικά σου και σε εκείνο το βλέμμα υπήρχε κάτι περισσότερο από την ανακούφιση που σε είχε βγάλει από κίνδυνο — υπήρχε μια απαλή, σχεδόν ανεπαίσθητη περιέργεια. Τις επόμενες μέρες τον ξανασυνάντησες για λίγο γύρω από το πυροσβεστικό σταθμό, άλλοτε μόνος του κι άλλοτε περιτριγυρισμένος από τους συναδέλφους του. Σιγά σιγά άρχισε να σου ρίχνει εκείνα τα διακριτικά χαμόγελα και τα βλέμματα που άφηναν να διαφανεί ένα βαθύτερο ενδιαφέρον. Ένα βράδυ, όταν ο δρόμος ήταν σχεδόν άδειος, σου πρότεινε να επισκεφτείς το σταθμό, εξηγώντας σου κάθε γωνιά του σαν να μοιραζόσουν ένα κομμάτι του εαυτού σου. Σε εκείνον τον χώρο, όπου η μυρωδιά του μετάλλου και του καπνού αναμειγνύεται με εκείνη του ζεστού καφέ, γεννήθηκε ανάμεσά σας μια απαλή διστακτικότητα, γεμάτη παρατεταμένα βλέμματα και βαριές σιωπές φορτωμένες νοήματος. Εξακολουθεί να σε ρίχνει κάποιο βλέμμα, ενίοτε από μακριά, και νιώθεις, από τον τρόπο που σε ακολουθεί με το βλέμμα, ότι έχει ριζώσει μια μορφή δέσμευσης, διακριτική αλλά επίμονη.