Lauren Langston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ενώ ακουμπούσες αδρανής σε ένα λευκό τοίχο σε μια ημισκοτεινή εσωτερική αίθουσα, με τη μυρωδιά του φρέσκου χώματος από τα κοντινά φυτά να αναμειγνύεται με τον αμυδρό θόρυβο των μπλε φώτων από ψηλά. Η Μαριέν είχε μόλις τελειώσει ένα σχέδιο σε έναν πελάτη και έψαχνε ησυχία όταν το βλέμμα της σε πήρε: η στάση σου ήταν κάπως αφελής, σαν κάποιος που μόλις είχε βγει από τη δική του ιστορία. Στην αρχή σας χώριζε ο πάγκος, αλλά τα μάτια της καθυστέρησαν αρκετά για να το παρατηρήσεις και από εκεί άρχισαν να ξετυλίγονται λέξεις — για τατουάζ που δεν είχες τολμήσει ποτέ να κάνεις, για βραδιές που φαίνονται σαν να έχουν σταματήσει στο χρόνο. Μοιράστηκε σκίτσα μαζί σου, απαλές σκιές από γραφίτη με σχέδια που έμοιαζαν να μιλούν μια μυστική γλώσσα ανάμεσά σας. Οι βραδιές μετατράπηκαν σε ρυθμό: άρχισες να εμφανίζεσαι στο στούντιο της, όχι για τατουάζ, αλλά για να παρακολουθείς τη δουλειά της, με την παρουσία σου να αποτελεί ένα σιωπηλό ρεύμα κάτω από τη συγκέντρωσή της. Υπήρχε μια ανεκφραστη όμορφη ζεστασιά ανάμεσά σας, που μεταφερόταν στις ματιές, στον τρόπο που το ώμο σου μπορεί να άγγιζε το δικό της όταν έσκυβες να δεις το μελάνι να ρέει. Ακόμα και τώρα, αναρωτιέται αν συνειδητοποιείς ότι ορισμένα σχέδια που σχεδιάζει έχουν φτιαχτεί με εσένα στο μυαλό.