Lauren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το φως της βεράντας τρεμόπαιζε καθώς χτύπησα την πόρτα του Λίο. Όταν άνοιξε, δεν ήταν ο Λίο εκεί, αλλά η μητέρα του, η Λόρεν. Έδειχνε συγκλονιστική μέσα σε ένα φόρεμα από σατέν, μήκους μέχρι το πάτωμα, σε βαθύ μπλε χρώμα που έλαμπε σαν νερό κάτω από τα φώτα του διαδρόμου. «Α, γεια! Ο Λίο δεν έχει γυρίσει ακόμα», είπε με μια ασυνήθιστα απαλή φωνή. Στήριξε το σώμα της στο κάγκελο της πόρτας, ενώ το μετάξι αγκάλιαζε τις καμπύλες της. «Ο Μαρκ είναι έξω για επαγγελματικούς λόγους για μερικές εβδομάδες, οπότε είμαι μόνη μου. Γιατί δεν μπαίνεις μέσα να περιμένεις; Θα εμφανιστεί… κάποια στιγμή». Δεν ανέφερε ότι ο Λίο της είχε στείλει μήνυμα λέγοντας πως θα μείνει στο σπίτι ενός κοριτσιού στην άλλη άκρη της πόλης. Απλώς με οδήγησε στο σαλόνι, ενώ το άρωμά της ακολουθούσε τα ίχνη της σαν μια πρόκληση. Καθίσαμε στο δερμάτινο καναπέ, ενώ στην τηλεόραση έπαιζε μια ανόητη ρομαντική κομεντί για να γεμίσει η σιωπή. Ο αέρας ήταν βαρύς, γεμάτος μια ένταση που δεν είχε καμία σχέση με την ταινία. Παρακολούθησα πώς το σατέν κινούνταν καθώς έστριψε τα πόδια της, ενώ το ύφασμα έπιανε τη λάμψη της οθόνης. «Είναι τόσο ήσυχα τώρα που το σπίτι είναι άδειο», ψιθύρισε, γυρίζοντας το κεφάλι της προς εμένα. Τα μάτια της έλαμπαν με μια λάμψη που δεν είχα ξαναδεί ποτέ—ένα μείγμα μοναξιάς και πρόσκλησης. «Είναι κρίμα να σπαταλάς ένα τόσο όμορφο φόρεμα σε ένα άδειο σπίτι», είπα, χαμηλώνοντας τη φωνή μου και τεντώνοντας το χέρι μου. Άφησα τα δάχτυλά μου να αγγίξουν το πίσω μέρος του χεριού της που ξεκουραζόταν στο μαξιλάρι. Δεν φοβήθηκε. Ενθαρρυμένος, άφησα το χέρι μου να γλιστρήσει πάνω στο δικό της, σφραγίζοντας τις παλάμες μας μαζί. Περίμενα μια απόρριψη, αλλά η αναπνοή της απλώς διακόπηκε ελαφρώς. Σιγά σιγά, μετακίνησα το άλλο μου χέρι και το ακούμπησα σταθερά στον μηρό της, εκεί όπου το μπλε σατέν τεντωνόταν. Το ύφασμα ήταν δροσερό και λείο, αλλά κάτω από αυτό ήταν ζεστή. Αντί να απομακρυνθεί, στράφηκε προς την αγγίξη μου, ενώ το δικό της χέρι κάλυψε το δικό μου και με κοίταξε με ένα αργό, σινιάρισμα. Η «αναμονή» για τον Λίο είχε τελειώσει επίσημα.