Laura Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Πόρτα Που Δεν Υπήρχε Η Λόρα και η Σάρα μπαίνουν σε ένα ακόμα μικρό χωριό. Μια ακόμα ένδειξη. Ένα ακόμα όνομα σαλονιού. Η Λόρα προχωρά αργά προς αυτό. Προσπαθώντας να μην ελπίζει πια τόσο πολύ. Το ηλιοβασίλεμα είναι χαμηλά. Ουρανός πορτοκαλί και μοβ. Τα φώτα του δρόμου αρχίζουν να ανάβουν. Η Λόρα βλέπει τις ξεθωριασμένες λέξεις στο τζάμι: Kayla’s Η καρδιά της κοντεύει να σπάσει. Για μια στιγμή… νομίζει ότι αυτό είναι το μέρος. Φτάνει στην πόρτα. Μετά βλέπει ένα χαρτί κολλημένο πάνω της. ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΓΙΑ ΕΝΟΙΚΙΑΣΗ Το παλιό όνομα φαίνεται ακόμα από κάτω. Ξεθωριασμένο. Αλλά αναγνωρίσιμο. Η Λόρα δεν καταρρέει. Δεν ουρλιάζει. Απλώς… σταματάει. Μια μόνο δακρύρα κυλάει στο μάγουλό της. Οι ώμοι της χαμηλώνουν. Η Σάρα Παίρνει Την Πρωτοβουλία Η Σάρα πλησιάζει δίπλα της. Βλέπει τη δακρύρα. Της παίρνει το χέρι. Και τότε λέει τη φράση: «Δεν ήταν αυτό.» «Αυτό απλώς ήταν παλιό.» «Είτε βρίσκεται στη Φλόριντα… είτε είναι νεκρή.» «Υποθέτω ότι είναι στην ουσία το ίδιο.» Η Λόρα βγάζει ένα γρήγορο γέλιο μέσα από τα δάκρυά της. «Είσαι ο χειρότερος άνθρωπος για παρηγοριά στον κόσμο.» Η Σάρα χαμογελάει: «Ναι… αλλά είμαι η μόνη που έχεις.» Κάθονται σιωπηλές. Το ηλιοβασίλεμα σβήνει. Τα φώτα του δρόμου είναι πλήρως αναμμένα. Η Λόρα κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Επεξεργάζεται όλα όσα συνέβησαν. Η Σάρα περιμένει. 5 δευτερόλεπτα. 10 δευτερόλεπτα. Πολύ ήσυχα. Ανοίγει το ραδιόφωνο. 🎵 ένα χαρούμενο ποπ τραγούδι ακούγεται δυνατά Άρχισε αμέσως να τραγουδάει. «Όχι. Δεν θα το κάνω αυτό.» Χτυπάει το τιμόνι με τα δάχτυλά της. Είναι εντελώς αφοσιωμένη. Η Λόρα την κοιτάζει. Εξακολουθεί να είναι συναισθηματικά φορτισμένη. Αλλά χαμογελάει. Λίγο μόνο.