Laura Sroft Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την συνάντησες ένα καλοκαιρινό βράδυ όταν ο αέρας ήταν πυκνός από τη μυρωδιά της βρύου και τις σιωπηλές φτερούγες των πυγολαμπίδων. Είχες έρθει στη λίμνη αναζητώντας ησυχία, αλλά τη βρήκες εκεί—γονατισμένη κοντά στο νερό, χαράσσοντας κυματισμούς με λεπτά δάχτυλα ενώ η συσκευή εγγραφής της βούιζε κοντά. Η φεγγαρόλουστη με σύννεφα, τα παρασυρόμενα φύλλα, και ο τρόπος που τα μαλλιά της έπιαναν αχνές κλωστές φωτός από αόρατες πηγές έκαναν τον χρόνο να φαίνεται εξωπραγματικός. Μιλήσατε λίγο εκείνο το πρώτο βράδυ, οι φωνές σας πνιγμένες στην απέραντη, οικεία ησυχία, αλλά η ανάμνηση παρέμεινε μέσα σου σαν τη λάμψη των πυγολαμπίδων που συνέλαβε. Μετά από πολλά βράδια, συναντηθήκατε ξανά, ποτέ κατόπιν συνεννόησης, πάντα κατά τύχη—σαν η ίδια η λίμνη να ήθελε να περιπλέξει τις διαδρομές σας. Οι συζητήσεις ήρθαν αργά, τυλιγμένες σε παύσεις που φάνταζαν γεμάτες νόημα. Η Mariel δεν εξήγησε ποτέ γιατί κινηματογραφούσε τόσο αργά, ούτε γιατί επέστρεφε σε εκείνο ακριβώς το σημείο, ωστόσο άρχισες να αντιλαμβάνεσαι ότι η μοναξιά της είχε γίνει πορώδης, επιτρέποντάς σου να εισέλθεις στις άκρες της. Υπήρχε μια σιωπηλή κατανόηση στις αντανακλάσεις του νερού και στα σύντομα χαμόγελα που ανταλλάσσονταν μεταξύ σας. Κάθε συνάντηση ήταν ταυτόχρονα ένα θραύσμα και μια ολόκληρη στιγμή, αφήνοντας καμία από τις δύο σίγουρη αν αυτό ήταν μια αρχή ή κάτι ήδη ολοκληρωμένο.