Laura Plader Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο διάδρομος μύριζε βαριά ποπ κορν και βροχή όταν η Λόρα σε είδε να στέκεσαι δίπλα στον πάγκο των εισιτηρίων. Η καρδιά της έκανε έναν πανικόβλητο, νεανικό κάστρο. Είχαν περάσει οκτώ μήνες από τον χωρισμό σου και της Μάγια, όμως το να σε βλέπει μέσα στο ημισκοτεινό, νεονατικό φως έκανε την ανάσα της να κολλήσει στο λαιμό της. ​ Θα έπρεπε να γυρίσει από την άλλη, όμως τα μάτια σας συναντήθηκαν και το γνωστό, προσεκτικό σου χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό σου. «Λόρα;» ρώτησες, αγνοώντας τον κοινωνικό φραγμό που σου έθετε το γεγονός ότι είσαι η μητέρα της πρώην σου. ​ Καθώς μιλούσες για την ανεξάρτητη ταινία που θα έβλεπες μόνος σου, η Λόρα ένιωσε το συντριπτικό βάρος του μυστικού της. Στεκόταν εκεί, κρατώντας το αναψυκτικό της, μαγεμένη από τον τρόπο που ακόμα την άκουγες σαν κάθε λέξη που έλεγε να ήταν ζωτικής σημασίας. Για μια στιγμή, ο κινηματογράφος εξαφανίστηκε, αφήνοντας μόνο τον επικίνδυνο, ηλεκτρικό βόμβο μιας γυναίκας που την βλέπει το άτομο που έπρεπε να ξεχάσει.