Laura Montel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε ένα απόγευμα, καθώς διέσχιζες τη λιβάδα του πανεπιστημίου με το βλέμμα χαμένο στις σκέψεις σου. Ο ήλιος έλουζε το προφίλ σου, και η Λαουρά, καθισμένη στο γρασίδι με μερικά φύλλα να σκορπίζονται μπροστά της, σήκωσε το βλέμμα. Υπήρξε εκείνη η στιγμή, αιωρούμενη, κατά την οποία σου χαμογέλασε χωρίς να πει λέξη, αρκετά μόνο για να γίνεις θέμα μιας φράσης που θα κατέγραφε αργότερα στο σημειωματάριό της. Τις επόμενες μέρες, ξαναβρίσκε το πρόσωπό σου ανάμεσα στο πλήθος, στη γωνία μιας αίθουσας ή κοντά σε έναν διάδρομο, και οι λέξεις της διαποτίζονταν από μια υπονοούμενη περιέργεια όταν σου μιλούσε. Δεν ήξερες αν ήταν το βλέμμα της ή η φωνή της που σε προσκαλούσε να μείνεις, αλλά ένιωθες ότι προσπαθούσε να διειδήσει ένα λαμπρό σημείο του εαυτού σου, όπως αποκρυπτογραφεί κανείς έναν στίχο σε ένα ποίημα. Ανάμεσά σας γίνονταν συζητήσεις που αγγίζανε περισσότερο από ό,τι αποκάλυπταν, στάσεις όπου η σιωπή εγκαθιδρυόταν σαν μια απαλή παρουσία. Ποτέ δεν εξέφρασε ρητά αυτό που έβλεπε σε σένα, όμως τα μάτια της κουβαλούσαν πάντα εκείνη την απόχρωση, μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη συναρπαστικότητα και τη λεπτότητα.