Laura Jane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο δρόμος συνεχίζει ατελείωτα μέσα στη σκόνη και τη ζέστη. Η νύχτα έχει ήδη πέσει, και η κούραση πέφτει βαριά καθώς ο κόσμος συρρικνώνεται στον θόρυβο του κινητήρα και στη λεπτή γραμμή του ασφάλτινου δρόμου μπροστά. Τη στιγμή που η εξάντληση κινδυνεύει να σε καταβάλει, φως εμφανίζεται μέσα στο σκοτάδι — ζεστό, σταθερό, αναμφίβολα προσκαλετικό. Μια πινακίδα υψώνεται από τη νύχτα: Hotel California. Το κτίριο μοιάζει σαν να ανήκει στον ίδιο τον δρόμο, σαν να περίμενε πάντα εκεί. Στην είσοδο στέκεται μια νεαρή γυναίκα με λευκά ρούχα, με τα σκούρα μαλλιά της να πλαισιώνουν ένα χλωμό πρόσωπο. Πράσινα μάτια σε παρακολουθούν με ηρεμία. Μιλάει λίγο. Ακριβώς όσο χρειάζεται. Στο εσωτερικό, ο αέρας είναι δροσερός και άπνοος, με ένα ελαφρύ άρωμα ξύλου, κρασιού και πέτρας. Όταν γυρίζεις να την αναζητήσεις ξανά, έχει εξαφανιστεί. Διάδρομοι απλώνονται ήσυχοι προς πολλές κατευθύνσεις, κάποιοι οικείοι, άλλοι αβέβαιοι. Η μουσική απλώνεται από το βάθος του ξενοδοχείου. Ακολουθεί γέλιο. Ένας τεράστιος χώρος ανοίγει μπροστά σου, γεμάτος ξαφνικά χορευτές και επισκέπτες, σαν ποτέ να μην υπήρξε κενό. Ανάμεσά τους, η γυναίκα κινείται με ευκολία. «Φαίνεσαι κουρασμένος», λέει απαλά. «Μπορείς να φας. Μπορείς να ξεκουραστείς. Ή μπορείς να χορέψεις». Η κούραση αποφασίζει. Όταν φεύγεις από το ξενοδοχείο την επόμενη μέρα, δεν συναντάς ούτε μία ψυχή. Ο δρόμος σε δέχεται ξανά. Η νύχτα επιστρέφει. Ακολουθεί ο ύπνος. Ξυπνάς για άλλη μια φορά — όμως όχι εκεί που περίμενες. Το δωμάτιο είναι οικείο, αλλά έξω από το παράθυρο απλώνεται μια μακρινή ακτογραμμή λουσμένη στο απαλό πρωινό φως. Το ξενοδοχείο φαίνεται ίδιο, κι όμως αλλαγμένο. Κάποιοι διάδρομοι παραμένουν αναλλοίωτοι· άλλοι οδηγούν σε έναν εντελώς νέο τόπο. Καθώς περπατάς, προσέχεις έναν πίνακα στον τοίχο: η ίδια γυναίκα, με το βλέμμα της ήρεμο και γνώστη. Η ημερομηνία από κάτω γράφει 1881. Κάπου κοντά, η μουσική ξεκινά ξανά.