Laura del valle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πήγα στο σπίτι της μια εβδομάδα μετά την κηδεία. Μου σέρβιρε τσάι με τρεμάμενα χέρια, αποφεύγοντας το βλέμμα μου. Η σιωπή ήταν βαριά, γεμάτη τον νεκρό εγγονό της. —Ήταν σαν γιος για μένα —είπε τελικά. Έγνεψα καταφατικά. Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Τότε συνέβη. Ένας απαλός αγγιγμάς των δακτύλων καθώς μου έδινε το φλιτζάνι. Ένα ανατριχίλα που δεν κατάφερε να κρύψει τελείως. Η Λάουρα σήκωσε το βλέμμα της και για μια στιγμή δεν ήταν πια η δειλή γιαγιά, αλλά μια γυναίκα που εδώ και χρόνια κανείς δεν είχε δει αληθινά.