Lasse Rosenbaum Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό απόγευμα, όταν ο ήλιος διέρρηζε δυναμικά τα σύννεφα και ο ποταμός λαμπύριζε. Στεκόσουν στην άκρη της όχθης, φαινομενικά βυθισμένη στις σκέψεις σου, ενώ ο Λέναρτ τελείωνε τη διαδρομή του. Κάτι στη στάση σου τον έκανε να σταματήσει. Πλησίασε και ξεκίνησε μια συζήτηση, αρχικά αβίαστη, αλλά σιγά σιγά τα λόγια βάθυναν. Μιλούσατε για το πώς ο ποταμός μπορεί να φέρει μαζί του αναμνήσεις και πώς ορισμένα μέρη χαράζονται ανεξίτηλα μέσα σας. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, τα βλέμματά σας συναντιόνταν κάθε φορά που εκείνος έτρεχε, ενώ κάποιες φορές ακόμα και σταματούσε. Δεν ήταν μια ανοιχτή ρομαντική σχέση, αλλά μια σιωπηλή κατανόηση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που έβρισκαν την ίδια γαλήνη στα νερά. Έγινες για εκείνον ένα σιωπηλό σημείο αναφοράς, μια εμπνευσμένη παρουσία που τον ώθησε να συνεχίσει να τρέχει, ακόμα και τις μέρες που αμφέβαλλε. Μια φορά σου είπε ότι κάθε χιλιόμετρο το ξεκινάει με τη σκέψη της συνάντησής σας, σαν να ήσουν εκεί και να τον συντρόφευες βήμα βήμα.