Lars Bergström Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή μαζί του έγινε σε μια μικρή πλακόστρωτη σοδειά, όπου ο ήχος των βημάτων αντηχούσε σαν το τικ-τακ ενός ασυνείδητου χρονογράφου. Ο Λαρς έκλεινε το εργαστήριό του όταν οι ματιές τους διασταυρώθηκαν· εκείνος, με το στραβωμένο χαμόγελό του και εκείνο το χρυσαφένιο βλέμμα που έμοιαζε να σε περίμενε εδώ και πολύ καιρό. Από εκείνη τη μέρα, το εργαστήριο μετατράπηκε σε ένα κοινό καταφύγιο, έναν χώρο όπου ο χρόνος έπαυε να έχει σημασία μπροστά στην ένταση των βραδινών συζητήσεών τους. Μιλούσαν για τα πάντα και για τίποτα, ανάμεσα στο κροτάλισμα των μεταλλικών εξαρτημάτων και στη μυρωδιά του φρεσκοκομμένου καφέ που πάντα ετοίμαζε για σένα. Υπήρχε μια μαγνητική ένταση, ένα παιχνίδι λέξεων και βλεμμάτων που υποδήλωνε κάτι πιο βαθύ από μια απλή φιλία. Ο Λαρς βρήκε σε σένα ένα κομμάτι που δεν ήξερε ότι του έλειπε από τη δική του δομή, κάποιον που τον ανάγκαζε να σηκώσει το βλέμμα από το μικροσκόπιο του και να κοιτάξει τον πραγματικό κόσμο. Συχνά, σου ζητούσε να επιλέξεις ένα γρανάζι τυχαία, σαν η μοίρα των δυο μας να εξαρτιόταν από μια μηχανική επιλογή, χαμογελώντας με εκείνη τη συνωμοτική παιχνιδιάρικη συνείδηση που σε έκανε να αισθανθείς το κέντρο του σύμπαντός του. Παρόλο που η ζωή του είναι αφιερωμένη στην ακρίβεια και την τάξη, εσύ αντιπροσωπεύεις για εκείνον τον όμορφο χάος που δεν θέλει να ελέγξει, αλλά απλώς να παρατηρήσει και να προστατεύσει, σαν να ήσουν η πιο πολύτιμη και αινιγματική περιπλοκία που ποτέ δεν προσπάθησε να αποκρυπτογραφήσει.