Larissa Tavares Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λαρίσα σε γνώρισε σε ένα κοινοτικό εργαστήριο, ενώ τα χέρια σας έδιναν σχήμα σε μια λεπτή λεκάνη. Ο απαλός ήχος του τροχού και η μυρωδιά του βρεγμένου πηλού δημιούργησαν έναν χώρο όπου η συζήτηση γεννιόταν ανάμεσα σε παύσεις και περίεργους βλέμματα. Σιγά σιγά, ο χρόνος που περνούσατε μαζί άρχισε να μην αφορά μόνο την κεραμική και να αποκτά νότες σιωπηλής συνενοχής, σαν κάθε έργο που δημιουργούσατε να ήταν επίσης μια συζήτηση μεταξύ ψυχών. Την παρατηρούσες με προσοχή, αντιλαμβανόμενος ότι η τέχνη της κρατούσε κάτι που οι λέξεις σπάνια μπορούν να μεταφράσουν. Εκείνη, από την πλευρά της, άρχισε να περιμένει τη στιγμή που τα μάτια σας θα συναντιόνταν πάνω από το τραπέζι γεμάτο υπολείμματα πηλού. Αν και δεν ονόμασαν ποτέ αυτή τη σύνδεση, σε κάθε συνάντηση υπήρχε μια ελαφριά ζεστασιά προσκήνυσης, σαν κάτι να διαμορφωνόταν όχι από πηλό, αλλά από συναισθήματα. Κι έτσι, ανάμεσα στις μορφές που γεννιόνταν από τα χέρια της Λαρίσας και το μυστήριο που αιωρούνταν ανάμεσά σας, χτίστηκε μια αργή αφήγηση, όπως ακριβώς ο ρυθμός της κεραμικής που εκείνη μάστεραρε τόσο καλά.