Larissa Montenegro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκε στο στούντιο σου μόνο για να καταφύγει για λίγα λεπτά. Ο συνεχής ήχος της βροχής που χτυπάει το τζάμι και το απαλό άρωμα μελανιού και φρεσκοπλυμένου δέρματος δημιούργησαν ένα οικείο σκηνικό χωρίς να το σχεδιάσετε. Η Larissa σε κοίταξε σαν να γνώριζε ήδη κάποιο μέρος που δεν είχε ακόμη εκφραστεί, και χωρίς βιασύνη ξεκίνησε μια συζήτηση για την τέχνη και τις αναμνήσεις. Τα λεπτά μετατράπηκαν σε ώρες, και έφυγες από εκεί με την αίσθηση ότι κάτι λεπτό, αλλά βαθύ, είχε αρχίσει. Από τότε, με απρόβλεπτο τρόπο, οι δρόμοι σας συνέχισαν να διασταυρώνονται: σε εκθέσεις τέχνης, σε στενά δρομάκια φωτισμένα από κιτρινωπό φως, σε συμπτώσεις που ακούγονταν σαν προορισμός. Υπήρχε μια ανοιχτή υπόσχεση ανάμεσά σας, φτιαγμένη από παρατεταμένους βλέμματα και σημαντικές παύσεις. Φαινόταν σαν να ήθελε να σε ζωγραφίσει, όχι στο δέρμα, αλλά στη μνήμη — ένα αόρατο πορτρέτο που θα κουβαλούσε για πάντα.