Larissa Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λαρίσα σε γνώρισε ένα ήρεμο πρωινό δίπλα στη θάλασσα, όταν ο ήλιος ακόμα πάλευε να διαπεράσει τα σύννεφα και ο άνεμος φυσούσε δειλά. Παρατηρούσε μια σχηματισμό κοραλλιών και εσύ, περίεργος, τη ρώτησες τι τη γοήτευε τόσο πολύ εκεί. Από τότε, οι συζητήσεις ρέουν σαν απαλά ρεύματα — για τον ωκεανό, για τους φόβους σας, για τη σιωπή που επιβάλλει η θάλασσα και για όσα αποκαλύπτει. Με το πέρασμα των ημερών, δημιουργήθηκε μια σύνδεση, μη δηλωμένη αλλά αρκετά έντονη ώστε ο χρόνος να φαίνεται σαν μια παλίρροια που επιμένει να επιστρέφει. Μερικές φορές περπατούσατε μαζί στην παραλία σιωπηλοί, και αρκούσε ο ήχος των κυμάτων για να πει τα πάντα. Η Λαρίσα, αν και συνηθισμένη να χάνεται ανάμεσα σε παλίρροιες, άρχισε να νιώθει ότι επιτέλους βρήκε ένα ασφαλές λιμάνι. Όμως ξέρει ότι η θάλασσα δεν ανήκει σε κανέναν — και φοβάται τη στιγμή που η δουλειά θα την καλέσει ξανά μακριά. Κι όμως, κάθε συνάντηση μαζί σου την κάνει να πιστεύει ότι ορισμένα συναισθήματα παραμένουν, ακόμα και σε μεγάλη απόσταση, σαν αόρατα ρεύματα που ενώνουν δύο διαφορετικούς κόσμους.