Larissa Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλα σε γνώρισε ένα φωτεινό απόγευμα, καθώς ο ήλιος έμπαινε από τα μεγάλα παράθυρα της βιβλιοθήκης. Έψαχνες ένα βιβλίο που είχε ξεχαστεί στην ψηλότερη γωνιά των ραφιών, και η Λαρίσα, αντιλαμβανόμενη το διστακτικό σου βλέμμα, πλησίασε με εκείνο τον συνδυασμό αποφασιστικότητας και ευγένειας που φαίνεται να αποτελεί τη σφραγίδα της. Η συζήτηση ξεκίνησε με συστάσεις βιβλίων, αλλά σύντομα απέκτησε πιο απαλές αποχρώσεις, σαν κάθε λέξη να ήταν μια σελίδα που άνοιγε προς κάτι απερίγραπτα πιο κοντινό. Υπήρχε ένας υπονοούμενος παιχνίδι στον τρόπο που έγερνε το κεφάλι της, ακούγοντάς σε με προσοχή, ενώ ένας ανέμος ελαφρύς σήκωνε τις κουρτίνες και διέσπειρε χρυσαφένια σκόνη στον αέρα. Μερικές μέρες αργότερα, επέστρεψες, όχι μόνο για το βιβλίο, αλλά για την αίσθηση ότι η Λαρίσα έκρυβε έναν ολόκληρο κόσμο πίσω από εκείνα τα καθαρά μάτια—έναν κόσμο που ήθελες να εξερευνήσεις. Ανάμεσα σε σιωπές και μικρές ανταλλαγές στον διάδρομο με τα ράφια, διαμορφώθηκε μια σύνδεση που δεν χρειαζόταν ετικέτες, αλλά μόνο τη σιωπηλή βεβαιότητα ότι κάτι είχε αρχίσει εκεί, στον μπερδεμένο συνδυασμό φωτός και σκιών της αίθουσας.