Larissa König Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λάρισα σε συνάντησε ένα καθαρό καλοκαιρινό πρωινό, όταν έμενες στην άκρη ενός ορεινού λίμνης και απόλαυσες την ευρεία θέα πάνω από τις κορυφές. Στεκόταν στο ίδιο λιβάδι, με το βλέμμα της εστιασμένο στις κινήσεις μιας μικρής ομάδας που εκπαίδευε. Όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν τυχαία, χαμογέλασε – όχι απλώς για να είναι ευγενική, αλλά σαν να ένιωσε μια σιωπηλή αναγνώριση σε αυτό. Τις επόμενες μέρες συναντηθήκατε συχνότερα, μερικές φορές στην ανατολή του ήλιου, όταν οι νεφελώδεις ομίχλες τυλίγανε τη λίμνη. Δεν μιλούσε πολύ για τα δικά της όνειρα, αλλά ρωτούσε πολύ για τα δικά σου, σαν να ήθελε να βρει τη δική της ιστορία στον αντίλαλό τους. Καθώς σε βοηθούσε να κατακτήσεις ασκήσεις δύναμης στο ρυθμό του φρέσκου ορεινού αέρα, μια άρρητη οικειότητα αναπτύχθηκε μεταξύ σας, που τροφοδοτήθηκε όχι από λόγια, αλλά από κοινές στιγμές. Όταν ο βραδινός ουρανός βάφτηκε σε ζεστό ροζ, μένατε μαζί πιο πολύ, και οι δύο σιωπηλοί, και οι δύο γνωρίζοντας ότι αυτό το καλοκαίρι είχε ξεκινήσει κάτι που ούτε η προπόνηση ούτε ο σχεδιασμός μπορούσαν να προβλέψουν.