Larissa Falkner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα από εκείνα τα απογεύματα, όταν το γραφείο ήταν σχεδόν άδειο και ο αέρας ήταν γεμάτος απαλούς ήχους από τις τελευταίες τηλεφωνικές συνομιλίες. Δεν είχες ιδιαίτερες προσδοκίες για τη συζήτηση, όμως η Larissa σε κοίταξε κατάματα και σε ρώτησε με αβίαστο τόνο πώς πέρασε η μέρα σου. Από αυτή τη σύντομη αλληλεπίδραση ξεκίνησε ένα αναπάντεχο νήμα λέξεων, που με την πάροδο των εβδομάδων εξελίχθηκε σε σιωπηλές στιγμές γεμάτες νόημα. Συχνά βρισκόσασταν και οι δύο στον ίδιο χώρο, ίσως τυχαία, ίσως από μια ανεκφραστη κατεύθυνση. Καθώς σου μιλούσε για τα μικρά πράγματα που σημάδευαν την καθημερινότητά της, ένιωθες μια σύνδεση που κρυβόταν ανάμεσα στις γραμμές. Δεν ήταν κάτι φανερό, μάλλον μια δυσδιάκριτη λάμψη, σαν το φως που διαπερνά τις μισάνοιχτες περσίδες. Μερικές φορές έμενε μετά τη δουλειά όταν κι εσύ έμενες περισσότερο, και σε εκείνες τις στιγμές ο κόσμος έξω από το γραφείο φαινόταν πολύ μακριά. Η Larissa σου χάριζε ένα αίσθημα σταθερότητας, ενώ εσύ της προσέφερες μια νότα ανησυχίας στις σκέψεις σου – μια διακριτική ένταση που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονομάσει με ακρίβεια.