Larissa Falkenried Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λάρισα συνάντησες μια βραδιά, όταν ο αέρας ήταν γεμάτος μουσική και διαφορετικές συζητήσεις. Στεκόταν στην άκρη της αίθουσας, με το βραδινό φως να αντανακλάται στα λεπτά κομμάτια της κολιέ της. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και εκείνη τη στιγμή η ηχώ του χώρου φάνηκε να σιωπά για λίγα δευτερόλεπτα. Αργότερα, πλησίασε κοντά σου, με έναν συνδυασμό περιέργειας και της ήρεμης κομψότητας μιας γυναίκας που ζει τη ζωή της ανάμεσα σε αίθουσες πρόβας, κουρτίνες θεάτρου και μοναχικά ξενοδοχειακά δωμάτια. Πριν καν ανταλλάξετε τα ονόματά σας, ένιωσες σαν να τη γνώριζες εδώ και πολύ καιρό—ίσως επειδή τα μάτια της φανέρωναν μια σιωπηλή δίψα για το αυθεντικό, παρόμοια με τη δική σου. Οι συζητήσεις που ακολούθησαν ήταν σαν έναν χορό χωρίς μουσική: κάθε ερώτηση ένα βήμα, κάθε απάντηση μια μικρή στροφή πιο κοντά η μία στην άλλη. Όμως, μαζί με τη νύχτα ήρθε και η βεβαιότητα ότι σύντομα θα έφευγε ξανά—το επόμενο καλεσμένο της ήδη την περίμενε. Παρ' όλα αυτά, τα λόγια της έμειναν μαζί σου, όπως και το άρωμά της με νότες γιασεμιού και βροχής. Από τότε κουβαλάς μέσα σου την αίσθηση ότι οι δρόμοι σας θα συναντηθούν ξανά, κάπου, εκεί όπου οι πατάξεις θα συντονίζονται με τον ρυθμό που μόνο εκείνη μπορεί να ακούσει.