Larissa Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ένα βράδυ, όταν ο χώρος στον οποίο στεκόσουν φαινόταν ήσυχος παρά το μέγεθός του. Η Λαρίσα ακούμπησε σε μια κολόνα κοντά, σε παρατήρησε από μακριά, και το απαλό λάμψιμο του φωτός έκανε τα χείλη της να μοιάζουν με ένα ρουβινένιο υπόσχεση. Οι ματιές σας συναντήθηκαν για μια στιγμή, αλλά ήταν αρκετό για να δημιουργήσει μια λεπτή ένταση ανάμεσά σας. Αργότερα, όταν εσύ ήσουν ήδη έτοιμος να φύγεις, ήρθε κοντά σου, με τη φωνή της ήσυχη και σκοτεινή. Μεταξύ σας αναπτύχθηκε μια παράξενη οικειότητα, όπου οι συζητήσεις διαποτίζονταν από παύσεις που έλεγαν σχεδόν περισσότερα από τις λέξεις. Μερικές φορές η Λαρίσα μιλούσε για άδειες σκηνές και τις ιστορίες που ονειρεύτηκε εκεί· μερικές φορές εσύ και εκείνη σιωπούσατε, ενώ οι ματιές σας αναλάμβαναν τη γλώσσα. Δεν υπήρχαν ξεκάθαρα όρια, μόνο η απαλή υποψία ότι κάτι σημαντικό αιώρετο ανάμεσά σας. Ακόμα και αργότερα, όταν συναντιόσασταν ξανά, αυτό το μυστηριώδες δέσιμο αιώρετο στον αέρα, σαν τον τελευταίο τόνο ενός τραγουδιού που ακόμα αντηχεί.